Droga do szczęścia – część 2.

Mam swoją wizję. Wiem, co chcę dać światu i którym wartościom pozwalam sterować swoim życiem. Czuję się z tym dobrze. Trudno jednak podążać za nimi wiedząc, co mam w bagażu swoich doświadczeń. Rozwód. Samotność. Ciężką pracę. Rozczarowanie. Niezrozumienie. Anna Cyranka [Marzec 2017].

Marcin mimo swojego zacięcia technicznego, świetnych umiejętności oratorskich i przedsiębiorczości od 7. lat pracuje na etacie w…urzędzie. Nie realizuje swoich marzeń o własnej firmie, bo nie wierzy w siebie i swoje możliwości. Nie potrafi rozpoznać talentów i przekuć je na dobrą monetę. W najważniejszych latach życia był ignorowany przez rodziców, z czego doskonale zdaje sobie sprawę. Swoją bierną postawą sprawili, że czuł się nie ważny, odrzucony i niechciany. Teraz codziennie patrząc w lustro myśli, że egzystencja z taką przeszłością jest niemożliwa. Żyje żalem do najbliższych.

Monika od momentu wejścia w okres dojrzewania nie może pogodzić się ze swoim wyglądem. Uważa się za nieatrakcyjną 27-latkę. Na wątpliwą atrakcyjność zrzuca całą odpowiedzialność za swoje niepowodzenia miłosne. Nie udało jej się zbudować związku na dłużej niż pół roku. Ubrania kupuje wyłącznie w sklepach online, żeby nie musieć pokazywać się między ludźmi. Ma żal do rodziców, że ponad dziesięć lat temu zamiast wziąć ją z trądzikiem i zaciągnąć do dermatologa mówili, że „przejdzie”.

Dorota – 24-letnia kelnerka z nieukończonymi studiami pedagogicznymi codziennie budzi się z rozżaleniem do rodziców, że nie pomogli jej wybrać ścieżki zawodowej. Po liceum, w którym uczyła się perfekcyjnie, wybrała pedagogikę podobnie jak jej koleżanki. Miała kłopot z podjęciem decyzji, w którym kierunku się rozwijać, więc poszła za tłumem. Matura rozszerzona z chemii i biologii. Wygrana olimpiada z geografii. A tu nauczanie początkowe 1+1. Nie może pogodzić się z wyborem oraz obojętnością rodziców. Z roku na rok ubiega się o nauczanie indywidualne, żeby pogodzić studia z pracą – z roku na rok spotyka się z egzaminami poprawkowymi.

Co mają ze sobą wspólnego wszystkie 3. historie? Bohater każdej z nich żyje przeszłością i żalem do kogoś / czegoś. Przyjmuje bierną postawę w kontekście miejsca, w którym się znajduje, bo tak łatwiej. Marcin, Monika i Dorota mogą zmienić wektor swojego myślenia o sobie z „kozła ofiarnego” na „kowala swojego losu” pod warunkiem, że uświadomią sobie jedną rzecz.

Ćwiczenie*

Narysuj pionową linię. W jednej trzeciej jej długości od góry zaznacz obecny rok. Intuicyjnie – to co poniżej to przeszłość. Zaznacz poniżej najważniejsze momenty Twojego życia. Nie muszą to być oczywistości typu ślub, rozwód, narodziny dziecka, odejście najbliższej osoby. Osobiście wpisałabym pierwsze samodzielnie zorganizowane wakacje zagraniczne, decyzja o dziecku w zdawać by się mogło „niesprzyjającym momencie zawodowym”, odkrycie, do czego dążę w życiu na każdym kroku (niezależność). Na górze zaznacz lata, w których chcesz osiągnąć konkretne cele. Gdy wykonasz tę część odpowiedz sobie na pytania:

  • które z wydarzeń z przeszłości najbardziej przyczyniły się do tego, że jesteś w tym miejscu?
  • które były pozytywne? Co wniosły?
  • które zahamowały w jakimś stopniu twój rozwój?
  • co możesz zrobić, aby przekształcić te przykre wydarzenia w korzystne dla twoich dzisiejszych działań?

Jakie masz wnioski?

Zależy mi na tym, żebyś uświadomił sobie ciągłość twojego życia oraz ważność wszystkich perspektyw czasowych dla ogólnego powodzenia szczególnie z perspektywy przeszłości. Żyjąc przeszłością Marcin, Monika i Dorota spisują swoją teraźniejszość i przyszłość na straty. Żeby móc zmienić przyszłość, wybierz z przeszłości to, co Cię buduje i podejmuj w teraźniejszości decyzje, które przybliżą Cię do realizacji TWOJEJ wizji. Z założenia – przeszłości nie możemy zmienić. Jedyne co możemy, to zmienić jej interpretację.

Życzę Wam nowych budujących interpretacji 🙂

Literatura:

*Majewska-Opiełka I., Gra o czas. Jak żyć, aby mieć czas na to, co ważne, Poznań 2016.

 

The following two tabs change content below.
Anna Cyranka

Anna Cyranka

Redaktor Działu Praca Psycholog, doradca personalny posiadający doświadczenie w pracy na stanowisku specjalisty ds. zasobów ludzkich w środowisku korporacyjnym, filolog polski zorientowany na językoznawstwo. Pasjonatka tematyki zarządzania sobą w sytuacjach stresowych, psychologii pozytywnej, szeroko rozumianej komunikacji interpersonalnej, wpływu płci psychologicznej na funkcjonowanie człowieka oraz językowych i psychologicznych środków perswazji w codziennej komunikacji. Stawia w życiu na rozwój i samorealizację. Satysfakcji dostarcza jej prowadzenie szkoleń z zakresu zarządzania stresem oraz wychowywanie dziecka. Uwielbia Tatry i twórczość Schmitta. ania.cyranka@gmail.com
Anna Cyranka

Ostatnie wpisy Anna Cyranka (zobacz wszystkie)